Regulowanie wysokosci ustawienia splaszczonych koncówek

Zbiornik posiada u góry otwór do zasypu proszku trującego. Wewnątrz zbiornika jest mieszadło, a u dołu urządzenie do podawania proszku do wentylatora. Urządzenie to składa się ze ślimaka zakończonego tarczą ze skrzydełkami podającymi proszek za pomocą obracającego się ślimaka do otworu wentylatora. Wielkość otworu wylotowego można zmieniać dowolnie, a tym samym można regulować ilość podawanego proszku. Proszek z wylotu kieruje się do wentylatora żłobkiem umieszczonym poniżej. Podczas ruchu maszyny po polu wentylator wprowadzany jest w ruch za pośrednictwem przekładni, wytwarzając silny prąd powietrza, który porywa pył trujący, pędzi go przez system rozdzielczy do sześciu wężów ze spłaszczonymi końcówkami. Węże są umocowane na belce podzielonej na 3 części. Regulowanie wysokości ustawienia spłaszczonych końcówek (węży) wykonuje się albo przez przesunięcie belki za pomocą dźwigni umieszczonej z tyłu, albo też przez podnoszenie lub opuszczenie wieszaków podtrzymujących końcówki na belce. Wózek jest zbudowany tak, że koła jego można rozstawiać dowolnie w zależności od odstępów między rzędami na opylanym polu. Koła są połączone z osią za pomocą sprzęgieł zapadkowych. Na wzór wyżej opisanego rozpylacza zbudowano i rozpowszechniono parokonną maszynę z ośmioma końcówkami, marki KOP – 2. Stosuje się również i ciągnikowe opylacze. Opis jednego z nich. Zbiornik jego ma kształt cylindra i jest zakończony u dołu stożkowym dnem. W środku dna jest otwór, przez który przechodzi ślimak służący do zabierania proszku ze zbiornika. Ze ślimakiem jest połączone mieszadło, które przy obracaniu się ślimaka ślizga się po stożkowym dnie i zagarnia z niego proszek, który zsypuje następnie w dół. Pod ślimakiem znajduje się zasuwka z otworami, których wielkość można dowolnie regulować. Przy obracaniu się ślimaka proszek trafia do ssącego otworu wentylatora ustawionego poziomo. Wentylator obracając się z wielką szybkością porywa proszek i wyrzuca go przez rurę wylotową. Wentylator jest wprawiany w ruch przez wał przekaźnika mocy ciągnika. Wylotową rurę można obracać i rozpylać proszek w górę w prawo, w lewo i w dół, stosownie do potrzeby. Działanie opylaczy przypomina działanie opryskiwaczy. Zarówno jeden jak i drugi aparat muszą być bardzo szczelne; a więc wszystkie ich części winny być mocno i dokładnie z sobą połączone, gdyż w takim tylko wypadku można uniknąć przenikania na zewnątrz trującego pyłu lub płynu szkodliwych dla zdrowia pracujących robotników. Samoopylanie należy również przeprowadzać z zastosowaniem pewnych ostrożności; robotnik winien nakładać maskę ochronną, gdyż suchy pył trujący może się dostawać do dróg oddechowych i do błon śluzowych powodując ciężkie choroby. Dozowanie ilości trucizny przy opylaniu ustala się przed rozpoczęciem pracy w stosunku do jednostki powierzchni. W konnych opylaczach dozowanie pyłu przeprowadza się analogicznie jak dla siewników rzędowych, a dla ręcznych plecakowych ustala się w następujący sposób: zbiornik napełniony trucizną waży się. Następnie ustawia się zasuwkę w pewnej pozycji i opyla określoną powierzchnię, np. 500 m2 i ponownie waży się aparat. Różnica w wadze daje ilość rozpylonej trucizny, a stąd oblicza się ilość rozpylonej trucizny na Lha pola. [hasła pokrewne: bramy segmentowe łódź, blachodachówki gontopodobne, giętarka do profili ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Artykuł dotyczy tematów: blachodachówki gontopodobne bramy segmentowe łódź giętarka do profili